Als ik alleen wil zijn

als ik alleen wil zijn
weg van de stad
alleen wil zijn met hen
die mij steeds inspireerden
volg ik tussen vliet en wetering
het kronkelend pad
langs de rustende scheppers
van het verhalend woord
of dichterlijk rijm

ik dwaal door mijn herinnering
citeer hen luid als bede
van hedendaags tot uit een ver verleden
zo loop ik voort en lees hun namen
tussen die van tijdgenoten
die hier ook te rusten kwamen

ik heb de schrijvers nooit gekend
maar ken hen door hun werken
gehoord of gelezen van papier
als kostbare schat gebonden
dan wel in eenvoud uitgebracht
als waardevol geschenk aan hen
die daar voor open stonden

dan sta ik stil en leg als dank
bij wie ik het meest vereerde
een bloem als teken van genegenheid
voor allen die onder ons verkeerden