waar dauw de aarde voedt
de zon nevelgordijnen opent
en zicht geeft op
dit met blauw zwerk
beschutte oord

waar warmte je omhult
met een deken van
rondzoemende zomerse verrukking
en loomheid lokt tot liggen
in ruig geurig gras

waar machtige wolken zich ontladen
op warme aarde
druppels regenbogen vatten
en versmelten tot een
verdampend parelend tapijt

waar betovering blijft   elke dag
de elementen mij dronken maken
gevoelens hersenspinsels brouwen
en geur lokt tot liggen
in warm goudkleurig hooi

daar wil ik verpozen

"beeldende tuin"
februari 2007
© Jan-Clemens Lampe

    beluister het gedicht